ای کاش         
هزار تیغ ِ برهنه          
بر اندوه تو می نشست          
تا بتوانم          
بشارتِ روشنی فردا را           
                       نگاه کنم ...          
            بر فراز پلک هایت     

                                       
اینک          
صدایِ آن یار ِ بی دریغ          
گل می کند         
            در سبزترین سکوت          
و گلهایِ هرزه را          
در بارش ِ مداوم خویش         
             دِرو می کند ...         
جنگل          
در اندیشه های سبز ِ تو          
                    جاری ست ...         
*         
(خسرو گلسرخی)

شاید برای شما هم اتفاق افتاده که بخواهید از واقعیت بنویسید اما من وقتی به واقعیت فکر می کنم بدون اینکه خودمم متوجه باشم کم کم تو رویا قرار می گیرم. پس چه بهتر که همون اول تکلیف خودم رو روشن کنم و بگم خیالی می نویسم.

و شروع می کنم به نوشتن. نوشتن رویای پرواز. وقتی می بینم که به اختیار خودم پرواز می کنم دوست دارم که تا اوج آسمون برم تا بالای بالای ابرا. و همین کار رو هم می کنم. همینطور که به طرف بالا میرم به پایین نگاه می کنم. وای که چه منظره قشنگی. انگار زمین را تو آغوش گرفتم. آره زمین تو بغلم جا میشه. و بالا تر میروم. جاییی که دیگر آدمها پیدا نیستند. خانه ها نیستند و حتی کوهها نیز کم کم ناپدید می شوند. الان از تمام پرنده های روی زمین بالاترم. احساس می کنم که به خدا نزدیک شدم. فکری به نظرم می رسه: حالا تنهایی چیکار کنم؟ ناگهان میترسم. چقدر از خونم دور شدم. وای حالا چه طوری برگردم. کاشکی اصلا پرواز بلد نبودم و تا این فکر به ذهنم میاد پرواز یادم میره و از بالای ابرها  سقوط می کنم. به سرعت به طرف زمین برمیگردم. چه وحشتناک! همینطور که با ترس دارم سقوط می کنم به ذهنم میاد که چرا این فکر که کاش پرواز بلد نبودم به ذهنم اومد. نمیشد دوباره از اول فکر کرد... نمیشد به طرف زمین پرواز کنم و توانایی پرواز را برای همیشه در وجودم نگهدارم. اما حیف! همون یه لحظه که فکر کردم کاش پرواز نمیدونستم کار خودش رو کرده بود. خیلی وقتا آدم خیلی چیزا رو آرزو میکنه حتی براشون به درگاه خدا گریه و زاری میکنه اما هیچوقت براورده نمیشه. اما دریغ از فکرهایی که حتی اگه یه لحظه به ذهن آدم برسه یک عمر براش پشیمانی میاره و چرا اینطور میشه خودمم نمیدونم. یه لحظه به خودم میام الانه که بخورم به زمین. وای چه وحشتناک!!! دیگه از ترس چشمامو میبندم. صدای باد توی گوشم مثل طوفان می مونه. یه طوفان قوی. ولی کم کم این صدا به صدای یک نسیم تبدیل می شه. احساس میکنم که سبک شدم. سبک سبک مثل پر و سرعتم آرام آرام کم میشه ولی هنوز ترسی دارم که اجازه نمیده چشمامو باز کنم. پس کی به زمین میرسم. بالاخره سفتی زمین خاکی را احساس می کنم.  چشمامو که باز میکنم میبینم که روی تختم دراز کشیدم و دارم به رویام فکر می کنم. واقعا چه رویای قشنگیه رویای پرواز.

گاه می رویم تا برسیم.کجایش را نمیدانیم.فقط میرویم تا برسیم

بی خبر از آن که همیشه رفتن ،راه رسیدن نیست.

گاه برای رسیدن باید نرفت.باید ایستاد و نگریست

باید دید. شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند

باید ایستاد و نگریست به مسیر طی شده

گاه رسیده ای و نمی دانی

و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای

مهم رسیدن نیست.مهم آغاز است

و گاهی می شود بدون خواست تو

گاهی آغاز نکردن یک مسیر بهترین راه رسیدن است

گاه حتی لازم است بعد از نمازت فکر کنی و ببینی پشت سر

اعتقادت چه می بینی ترس یا حقیقت؟

لازم است گاهی عیسی باشی

ایوب باشی

انسان باشی ببینی می‌شود یا نه؟

و بالاخره لازمست گاهی از خود بیرون آمده و

از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که

سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم آیا ارزشش را داشت؟

سپس کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی

و یاد می گیری که خیلی می ارزی

زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند

و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند

اگه یه ماشین داشتی که فقط می‌تونستی یک نفر رو سوار کنی. بعدش سه نفر رو هم زمان ببینی. یه پیرزن که اگه به بیمارستان نرسونیش میمیره. یه دوست قدیمی که خیلی وقته ندیدیش و آدرسشم نمیدونی و نامزدت که همونجا که اون دو تا رو دیدی با هم قرار گذاشته بودید کدومو سوار میکنی؟